images[6]Moederdag 2011. Zoals elk jaar kreeg ik weer een leuk cadeau van zoonlief, en dat al dertig jaar lang.  En elk jaar weer keek ik er naar uit om te zien wat hij nu weer bedacht had.  In zijn jonge jaren maakte hij verschillende creaties op de kleuter- en later lagere school, of  mijn eigen moeder kocht iets, zodat hij dat aan mij kon geven (ik was een alleenstaande ouder, dus er was geen vader die dit kon doen).  Daarna kwam het bloemen tijdperk, en sinds ik een schoondochter heb worden de cadeautjes gevarieerder.  Zo was er bijvoorbeeld al een Veronica tv gids met een eigen foto van zoonlief en mezelf op de voorpagina.  De foto was één van de zes die gemaakt waren tijdens een fotoshoot, gewoon omdat schoondochter vond dat we niet genoeg foto’s van ons samen hadden.  Ook waren er mijn lievelingsbloemen, de gerbera’s en er was zelfs al een “katjesboompje”.  Iets waar zoonlief dus geen hol aan vond, maar waarvan schoondochter wel wist dat ik die leuk vind.  En nu was er dus de cadeaubon.  En niet zomaar een bon, nee, daar was over nagedacht.  Het was er eentje voor een workshop.  Da’s ook weer eens wat anders, toch?  En over de workshop was ook nagedacht, want het was voor een bonbonworkshop.  Ik ben namelijk een choc-a-holic.  Stapelgek ben ik op chocola, als het maar geen puur is.  Maar ik hoef het natuurlijk nog niet zelf te maken.  Ik heb ook geen behoefte aan workshops, heb liever een-op-een.   Daar was dus niet over nagedacht, maar dat hadden ze natuurlijk ook niet kunnen weten.  Het was in elk geval goed bedoeld, al hadden ze me een groter plezier kunnen doen met een roofvogelworkshop, als het toch al een workshop moest zijn.  Dat zou nog eens spannend kunnen zijn.  Maar wat zeurde ik toch?  Ik kon er ook niet onderuit, want schoondochter had voor zichzelf en haar moeder ook een bon, en het was de bedoeling dat we met z’n drieën zouden gaan.

 

gardeEn daar gingen we, op naar Valkenswaard, met de auto. Schoondochter en moeder vrolijk babbelend voorin, en schoonmoeder iets stiller achterin.   Voordat we vertrokken had ik al stiekem op de site gekeken van het bedrijf, waar de workshop gehouden zou worden.  Het leek mee te vallen.  Er stond onder andere “Dat wordt smullen! Want jullie gaan in deze workshop zelf je bonbons maken. Jullie werken in teams, dus samenwerken is belangrijk. Met verschillende ingrediënten kom je tot de heerlijkste bonbons! Aan het einde nemen jullie je zelfgemaakte ‘overgebleven’ exemplaar mee. Dat wordt nog weken smullen …”  Dat laatste klonk in elk geval al veelbelovend, al zouden die weken bij mij beslist krimpen tot dagen, zo niet korter.

 

Drie kwartier later kwamen we bij het bedrijf aan, waar we hartelijk werden ontvangen. Er waren nog minstens vijftien andere deelnemers,  voornamelijk vrouwen.  Eerst werden we, door de vriendelijke meneer die ons ontving, binnengeleid in een ruimte, met aan de muren enorm grote foto’s van cacao plantages in verschillende delen van de wereld.  Hij vertelde over de cacao bomen en de cacaovruchten, welke, als ze rijp zijn, opengemaakt worden.  Binnenin zit dan de cacaoboon.  Deze moeten drogen en daarna worden ze onder andere naar Nederland gestuurd.  Na dit verhaal gingen we naar een andere ruimte met lange metalen tafels, en met langs de wand drie grote machines, waar later de vloeibare chocola in bleek te zitten.  Eerst mochten we echter koffie of thee drinken en van de nodige schalen met bonbons proeven, zoveel als je maar wilde, terwijl de meneer vertelde wat er allemaal ging gebeuren.  Hij zou er ook de hele tijd bij blijven om de nodige hulp te bieden en vragen te beantwoorden.  Ook moesten we allemaal een dunne plastic schort Bonbon Workshopomdoen, en een bijpassende  badmuts opdoen.  En dat was de doodsteek, want mijn schoondochter maakte met haar mobiele telefoon  meteen een foto van ons.  Nu is dat in haar geval geen probleem, want haar buitenkant is zelfs met zo’n muts net zo knap als zonder, maar mijn buitenkant trekt beslist geen volle zalen, integendeel, en met zo’n muts erbij zou de zaal meteen leeglopen.   Toen ze me de foto liet zien, kon ik dan ook wel janken, maar de dames lagen in een deuk.  Niet getreurd, dacht ik, want ik kwam hier tenslotte om bonbons te maken en niets anders.  En ik mocht ze nog meenemen ook.

 

De workshop begon. De meneer legde uit waar de machines voor waren.  De eerste was gevuld met pure chocola, de tweede met melk chocola, en de derde met witte chocola.  Witte chocola was eigenlijk geen chocola, en dat was in mijn geval wel gunstig, want die vind ik toevallig  het lekkerst.  En als het geen chocola was, dan werd je er ook niet dik van.  Toch?  Ik zorgde dan ook dat ik in de buurt van de machine met de witte chocola bleef.  Verder kregen we spateltjes en treetjes met allerlei vormen:  blokjes, rondjes, en ovaaltjes.  Het was de bedoeling dat we die treetjes vulden bij de machines, dan met een spateltje er overheen gingen om te overtollige chocola te witte chocoladeverwijderen, en dan ging de hele handel in de vriezer.  Na een klein uur werden ze er dan weer uitgehaald, en moesten we de bonbons eruit kloppen en in een luxe doosje doen.  Dat zou ook geen probleem geweest moeten zijn, ware het niet dat mijn treetje niet meewerkte.  Nu ben ik ook nog niet van het fijnere handwerk, maar meer van het ruigere hak- en breekwerk, en dat was duidelijk te merken.  De hele groep keek verschrikt op toen ik hardhandig met mijn treetje op de metalen tafel begon te meppen.  Maar, ze kwamen eruit, mijn bonbons, hoewel er nog meer vormen op tafel lagen dan er in dat treetje zaten.  Ze smaakten er echter niet minder om.

 

Tijdens het uur dat de gewone bonbons in de vriezer waren, mochten we ons uitleven met het maken van eigen creaties. Er kwamen zelfs nog schaaltjes bij met smarties en meer van die kleine dingetjes, zoals hagelslag en korreltjes in allerlei kleuren, en spuitzakjes met witte en bruine crème, om de boel op te leuken.  Mijn buurvrouwtjes, twee vrolijke Brabantse jongedames, renden als een speer tussen de verschillende machines heen en weer en gingen enthousiast aan de slag.  Ze maakten razend snel de mooiste creaties:  hondjes, poesjes, poppetjes, en gezichtjes, inclusief ogen, oren, neus, mond,  en ja zelfs haren.  You name it, they made it!  We moesten alle schalen met ingrediënten delen, maar door hun snelheid (of was het misschien toch mijn traagheid, want ik stond gewoon perplex …) bleef er voor mij net genoeg over voor iets kleiners.  Geen probleem, dan maakte ik toch gewoon twee grote bananen van de witte chocola, met een paar strepen erop van de bruine crème.  Rotte bananen dus.  Tja, niet iedereen is even creatief, en ik had het wel gezien voor die dag.

 

De uren vlogen voorbij en voordat we er erg in hadden stonden we weer buiten, iedereen met twee doosjes bonbons. De mijne waren niet om aan te zien, maar lekker!  Daarna gingen we nog even lunchen in het centrum van Valkenswaard (hoewel je na zo’n workshop niet echt veel honger hebt),  en omdat we er toch eenmaal waren, werd er ook geshopt.

 

Al met al een leuke dag, maar volgende keer toch maar liever die roofvogelworkshop?