willempie[1]Ondergetekende had eind juni een personeelsuitje van school. In`t kader van teambuilding en intermenselijke gezelligheid had onze hooggewaardeerde werkgroep feestneuzen een prima idee. We gingen naar het mooie Drenthe alwaar er in Ruinen een x-aantal brommers van het merk Solex voor ons klaar stond. Na de koffie kregen we een leren jas en een ‘willempie’ helm aangemeten. Aansluitend gaf de meneer van de solexen tekst en uitleg over het hoe & wat. Verbazingwekkend echter hoe slecht onderwijsmensen kunnen luisteren. Balorig kletsend verstoorden ze de didactische werkvorm van de stoïcijns door pratende solexspecialist. Zélf eisen deze blijkbaar pedagoochemerds wel aandacht van hun pubers!

 

willempie2Maar goed even later ging ons team pruttelend van start. Het was wel even een probleem voor velen van ons om de pk`s van het vervoermiddel hun werk te laten doen. Afslaan, aanduwen, hijgen, puffen en mopperen waren al snel de meest voorkomende gebeurtenissen. Na de eerste kilometers was al snel duidelijk dat sommige pruttelaars meer snelheid ontwikkelden dan anderen. Ik zei nog tegen een mij toen nog vergezellende collega dat dat in het schoolse werk ook wel zo was en dat er zich hier spontaan en hoe-was-het-mogelijk aardige vergelijkingen voordeden. Dát had ik dus eigenlijk niet moeten zeggen omdat even later mijn zwarte solex totaal niet meer vooruit te branden was. Al spoedig reed ik verstoken van enige snelheid als allerlaatste en met een flinke afstand tot het peloton onregelmatig pruttelend door het Drentse landschap. Een slecht afgestelde sproeier of koppige choke waren volgens mij als ex-Puch coureur de oorzaak maar alles wat ik ook probeerde had geen enkele zin. Meewarige blikken van bijna even snelle wandelaars vielen me ten deel, alhoewel ik ook enig gniffelen meende waar te nemen bij sommigen. Zal wel verbeelding geweest zijn toch ?

 

Gelukkig zag ik op een gegeven moment het grote peloton staan voor een pitstop en werden er enkele technische zaken aangepast. Bij anderen!! Want toen ik achteraan arriveerde vertrok de meute net, inclusief de techniekwagen. Enig gemopper, ik zal mezelf maar niet citeren in deze, ontsnapte aan mijn mond. Gelukkig zag ik twee vrouwelijke collega`s waarvan er ééntje duidelijk motorproblemen had achterblijven. ‘Dat schept een band’ dacht ik nog optimistisch.

 

001 solex sjaalOf ik Linda even wilde helpen vroeg Jolanda want anders blijft ze zo alleen achter en dat is zo lullig voor haar vervolgde ze. Vieze handen had ik toch al dus na enig gefriemel liep de motor als een klokje. ‘Hé, je kunt het nog’ zei ik trots tegen mezelf. Linda sprong op haar solex en Jolanda reed vlot achter haar aan. Ik was van plan om mijn bolide ook weer aan te zetten maar helaas… het ding weigerde alle dienst. In de verte turend richting dames, zag ik dat Jolanda nog even om keek. Al ras waren ze uit het zicht verdwenen. Daar stond ik moederziel alleen in de Ellert & Brammertse heidevelden. Na een kwartiertje zweten en knoeien lukt het me om al stotterend, voor flitspalen veilig, mijn weg te vervolgen. ‘Anders is ze zo alleen’ gonsde er door mijn hoofd…

 

Ik heb de eindstreep wel gehaald want na een tijdje vond de veegwagen me en kreeg ik als beloning een supersnelle pruttelaar toebedeeld en werd het toch nog gezellig. Wél heb ik me echter voorgenomen om komend cursusjaar selectief aan collegiale consultatie mee te doen, dan maar egoïstisch. Waar een solex al niet goed voor is!

Ps. De namen zijn fictief om revanchistische acties te voorkomen.

000 800px-Bricquebec marius - kopie

Marius Bamberger