Februari 1974 – Inzell – junioren schaatsinterland

20151201_103530

‘Als je maar niet laatste wordt’. Het zijn mijn moeders woorden die als een mantra door mijn hoofd gonzen. Een soort vrijbrief van ‘ga maar vrijuit schaatsen meid, geniet ervan’. Slaperig schuif ik de gordijnen open en zie voor het eerst in mijn leven besneeuwde bergen, beneden mij ligt de wereldberoemde ijsbaan van Inzell. Ik, een verlegen, blond meisje uit het dorpje Jelsum, ben vanmorgen wakker geworden in een sprookjesboek. Trijnie in IJswonderland!

.

20151201_103211Met de door mijn vader geslepen schaatsen ‘Ik heb er hazenvet onder gesmeerd’ stap ik het magische ijs op. De eerste dag verpulver ik mijn PR op de 1.000 meter die ik geheel onverwacht nog win ook. ‘Nu moet je morgen laten zien dat het geen uitschieter is’, sneert een concurrente. Psychologisch oorlogsvoering, ik laat mij er allerminst door uit het veld slaan, de volgende dag vlieg ik weer over de baan.

Op de terugreis zitten er in mijn schaatstas twee gouden en één zilveren medaille. Het (schaats)leven lacht mij toe

. – . – . – . – . – . –  . – .  – . – . – . – . – . – . – . – . –  . – .  – . – . – . – . – . – . – . – . –  . – .  – . – . –

December 2015

Nimmer heb ik de belofte van talentvolle schaatsster weten in te lossen. Dat is niet erg, het is zoals het is. Het schaatsen heeft me veel gebracht. Ik heb rondjes mogen rijden op de wonderbaan van Alma Ata, meegedaan aan een  interland in Zakopane en aan de start gestaan bij een WK junioren in Montreal. Maar mijn dierbaarste schaatsherinneringen liggen in Inzell.

Deze maand, zo’n eenenveertig jaar later, vertrek ik samen met mijn vriend weer naar Inzell. Natuurlijk gaan de schaatsen mee.  Ik zal wat strammer en stijver over de ijsvloer zwieren dan destijds, maar in mijn hoofd zal ik nog even het meisje uit Jelsum zijn van toen…

20151201_103314