tr002Het vriest dat het kraakt, dus it giet oan! Samen met mijn vriendin Silvia stort ik mij op een recreatieve wintertriatlon. De drie disciplines zijn: schaatsen, hardlopen en zwemmen, in die volgorde. Mijn gesteldheid –gepijnigd door een griepje – zegt nee, mijn sporthart zegt ja.  Dus ik ga, ondanks de bittere vrieskou. Opwarming van de aarde? Niet bij ons! Als het zo doorgaat, lopen hier over een paar jaar naast wolven ook nog ijsberen rond.

De natuurijsbaan in Lemmer ligt er schitterend bij; met de nodige hobbels, bobbels en scheuren voor het perfecte wintersportgevoel. Ik bereid mij er supergoed op voor. Onder mijn schaatskleding (tevens loopkleren) heb ik alvast een zwempak aangetrokken. De eerste winstfactor heb ik hiermee al binnen. Niet dat het een wedstrijd betreft, maar toch. Ik mag graag winnen, ook als het er niet toe doet. Silvia is perfectionistisch, zij heeft altijd alles tiptop in orde. Ik ben meer een chaotisch type, maar vandaag even niet.  Werkelijk, ik heb aan alles gedacht. Onverwachte verrassingen heb ik hiermee uitgesloten.

Wij starten met mijn favoriete onderdeel: het schaatsen. Dat is gewoon mijn ding. Vroeger heb ik leuke resultaten weten te behalen op de ijsbaan. En hoe ouder ik word des te leuker en sneller mijn voormalige schaatscarrière!  Wacht maar tot ik negenennegentig ben, dan ligt er vast iets van Olympisch (klater)goud tussen mijn loopbaan te blinken! Het is een massastart, dus veel duw- en trekwerk. Daaraan doe ik vrolijk mee en ik vertrouw volledig op  mijn  schaatstechniek  en  -verleden. Ik sta bovendien stevig in mijn schaatsschoenen en dat kun je lang niet van iedereen zeggen. De kneuzen hebben nu al moeite om zich staande te houden. Mij drukken ze heus niet horizontaal. Nee, want dat kan ik namelijk zelf veel beter! tr005

Ik heb dan ook nog geen 100 meter gereden of ik lig al languit op de ijsvloer. Daar gaat de plaatselijke favoriete, denk ik sarcastisch. Met een gekrenkt ego krabbel ik weer overeind. Niks gebroken, verdraaid of gekneusd en dus rij ik dapper door. ‘O, was jij dat! Ik dacht al, wat voor idioot gaat er nu al bij liggen?!’ zei mijn dochter na afloop monter. Een vleugje cynisme zit bij ons in de familie. Een foutje in ons genenmateriaal zeg maar. ‘Ja lieverd, dat was ik, bedankt voor je medeleven, die is hartverwarmend.’ Gaandeweg groeit de voorsprong op mijn vriendin.  Bij  de  finish  is  ze dan ook in geen ijsvelden en –wegen te bekennen. Dat is mooi, maar een beetje logisch ook. Zij komt namelijk uit Limburg en ik ben een authentieke Friezin. Bij ons word je met de schaatsen aan geboren als het ware. Henk Gemser? Wie is dat? Kijk, dat weet  zij dan niet eens, hè! Dúh Silvia, dit is Fryslân! Tip: een inburgeringcursus op zijn Frysk?

 Na de finish verruil ik mijn ijzers vliegensvlug voor mijn loopschoenen. Ik sprint weg alsof ik door Silvia én de duivel op de hielen wordt gezeten. De eerste kilometers – met de wind mee – gaan voorspoedig. Ik ga als een speer, al zeg ik het zelf. Maar het heldhaftigste gedeelte van deze Noordpoolexpeditie moet nog beginnen. Na tr010het keerpunt giert de ijzige tegenwind me om de oren. Het zou mij niet verbazen als ik straks nog ijspegeltjes ga pissen ook! Dan slaat ook de vermoeidheid onverbiddelijk toe in mijn benen. Ze willen niet leuk meer meedoen. Strompelend weet ik nog net voor Silvia het zwembad te bereiken. En, de slimmerd die ik ben, ik hoef alleen maar mijn sportkleding uit te trekken en voilà: daar sta ik in mijn badpak! Mijn vriendin en in dit geval ook mijn tegenstandster – waarvan zijzelf overigens geen weet heeft –  moet zich eerst nog uitgebreid omkleden. Tel uit mijn winst. Met een kleine voorsprong duik ik het zwembad in. Zwemmen is echter mijn aller-aller-allermoeilijkste sportonderdeel. Van de chloorlucht alleen al word ik moe. En, om ook maar even pijnlijk eerlijk te zijn: de door mijzelf benoemde concurrente zwemt domweg veel beter dan ik. Maar mij door haar laten inhalen? Over my wet body! Links en rechts word ik dan ook verwoed voorbij gezwommen. Gelukkig niet door Silvia, het is alsof ik met mijn buik op een krukje lig te droogzwemmen. Ik ben niet vooruit te branden! Met een laatste krachtsinspanning weet ik op het nippertje de tweekamp – godzijdank – in mijn voordeel te beslechten.

tr008Trots en tevreden staan we beiden onder de douche. We hebben het geflikt! Sporten vind ik echt heel erg leuk. Achteraf dan. Voor en tijdens een sportactiviteit wil mij nog weleens het gevoel bekruipen dat er leukere dingen in het leven zijn. Een boek lezen of gezellig een wijntje drinken, dat vind ik ook heel erg fijn en je wordt er tevens niet zo moe van. Ik pak mijn handdoek en droog mij af. Tegelijkertijd komt de gedachte bij me op, dat ik iets vergeten ben. Maar wat? Ik heb werkelijk nog geen idee; tot het moment van aankleden. Staande op mijn natte handdoek, grabbel ik in mijn sporttas. Waarnaar ik zoek, dat vind ik niet! Voor de zekerheid rommel ik nog even in mijn tas. Helaas met hetzelfde resultaat. Shit, ik zal toch niet… Jawel hoor. Heb ík weer. Mijn ‘kittige’ en frisse ondergoedsetje ligt nog thuis. Kijk, dát overkomt Silvia dus niet hè. Daar sta je dan, poedelnaakt! Ik heb geen keuze, zonder lingerie  stap ik in mijn kleren. Niemand die het ziet of weet. Op Silvia na natuurlijk. Sommige vrouwen dragen bewust geen slipje, dat schijnt nogal spannend te zijn. Bij die groep behoor ik beslist niet. Ik zit altijd goed verpakt in degelijk sluitend ondergoed. Het is maar even dat u dit weet! Wel ben ik onlangs  – heel onbesuisd – van onderbroek veranderd. Van het solide zwart naar de frivolere kleuren en motiefjes. Daar word ik toch zo vrolijk van!

tr007De kop warme chocolademelk na afloop hebben Silvia en ik dik verdiend. Alleen zit ik er wel heel erg luchtig, maar vooral ook heel erg ongemakkelijk, bij.