009 bh aan de lijn

Als huisvrouw ben ik een echte duizendpoot. Van eenvoudige handelingen tot bloedstollende acties, ik draai er mijn hand niet voor om. Aangezien mijn appartementje zich op de eerste verdieping bevindt zeem ik de buitenkant van de ramen balancerend op het randje van de dakgoot. Goedbeschouwd is het een don’t-try-this-at-home-activiteit. De overbuurvrouw houdt altijd haar hart vast, ik het raamkozijn. Wel zo veilig. De brandweer heeft mij nog nooit hangend aan de goot hoeven redden. Gelukkig is de was een minder spannende bezigheid. Alleen waait het op mijn plat dakje dikwijls zo hard dat ik regelmatig mijn fris gewassen slipjes en aanverwante artikelen van straat moet plukken. Een buurman kwam onlangs nog een 009 vloerdweilenbehaatje terugbrengen… Maar het echte gevaar zit in het schrobben van de vloer. Want gisteren schoot het mij hierbij gruwelijk in de rug. Dweilen is veel linker dan het lijkt!

 

Ik kan amper mijn bed uitkomen. Alle bewegingen gaan gepaard met felle pijnscheuten. Het aankleden is plots een tijdrovende bezigheid, een ware marteling. De grootste uitdaging bewaar ik voor het laatst: mijn schoenen. Die moet ik aan, want ik heb mijn tante Tryn beloofd langs te komen. Even overweeg ik mijn buurvrouw Annemiek in te schakelen bij deze inspanning.  Zij staat nog bij mij in het krijt, ooit heb ik met succes bij haar ingebroken; op haar uitdrukkelijk verzoek overigens. Het ging mij verrassend goed af, ik kan altijd nog inbreker worden. Dit even terzijde. Maar waarschijnlijk is ze al op weg naar haar werk. Er zit niks anders op zelf een poging te wagen. Dat het lukt durf ik hier gerust een prestatie van formaat te noemen.

 

Na het ontbijt stap ik stram en stijf in mij rode toyota. Opgelucht omdat ik even niet hoef te bewegen (afgezien van het indrukken van het gaspedaal, de rem en de koppeling) rijd ik richting Ureterp waar mijn tante woont in een aanleunwoning. Als ik mijn karretje op het parkeerterrein zet, blijf ik nog even zitten. Ik zie op tegen de fysieke inspanning die ik moet maken om uit mijn wagen te komen. Zodra de kust veilig is pak ik met beide handen mijn linkerbeen vast en til mijn ledemaat de auto uit. Zo, fase één is achter de rug, nu de rest van mezelf nog. Het lukt mij om ongezien de auto uit te strompelen, daar ben ik erg blij mee. Men zou  mij zomaar voor een nieuwe bewoonster van het bejaardencomplex kunnen aanzien!

 

tena ladyMijn tante ontvangt mij met liefde en koffie. We delen naast onze naam en migraine nog iets gemeenschappelijks: beiden zijn we op latere leeftijd gaan schrijven. Wij zijn laatbloeiers, ons talent heeft schijnbaar moeten rijpen. Mijn tante draagt zelfs voor uit eigen werk. Op dagtripjes vermaakt zij als een volleerd cabaretière een hele bus vol senioren! De schone Tena Lady’s moeten nadien uit de handtasjes worden gehaald. Deze methode van entertainen is voor mij een stapje te ver, maar ik ben dan ook nog geen tachtig.
Als tante Tryn mij een stukje tekst wil laten lezen, valt het papiertje uit haar handen. Uit macht der gewoonte spring ik eropaf, maar deze duik wordt mij bijna fataal. En, erger, mijn tante is mij voor! Zij raapt het papier nonchalant op en zit in een mum van tijd weer in haar stoel, terwijl ik nog hulpeloos op de grond lig te spartelen. Als ik eindelijk weer zit, lopen de tranen over onze wangen. Bij haar van het lachen, bij mij van de pijn. Ik beloof haar dat ik hulp ga zoeken. Bij thuiskomst bel ik direct de fysiotherapeut. Hij begrijpt mijn noodsituatie, ik mag de volgende ochtend al langskomen.

 

009a fysioFris maar niet geheel fruitig klim ik moeizaam op de behandeltafel, gekleed in slipje en beha. Mijn ondergoed ziet eruit om door een ringetje te halen. Ik wil geen praatjes in het dorp dat ik er sjofel bijloop, wat lingerie betreft. Vanzelfsprekend heb ik mij eerst grondig gedoucht. De masseur bewerkt mijn rug hardhandig. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, dus mij hoor je niet klagen. En daarbij, als vrouw heb je natuurlijk een hoge pijngrens van nature. Daarna neemt hij nog uitgebreid de tijd om een paar oefeningen met mij door te nemen, voor thuis. Ik doe ze met verve na, zover mijn gekweld lijf het toelaat. Hij is tevreden over de uitvoering en ik mag mij weer aankleden. Uiteraard gaat het gepaard met de nodige ach’s en au’s (om insinuaties te voorkomen: van mijn kant natuurlijk). Bij het omhoog trekken van mijn spijkerbroek valt mijn oog, het zal toch niet waar zijn, op een enorm gat in mijn onderbroek. Aan de zijkant, dit dan weer wel. Die heeft er natuurlijk de hele tijd ingezeten! Het kan niet anders of hij heeft het ook gezien. Zonder kleerscheuren red ik mij niet meer uit deze situatie, zoveel is wel helder. Om verdere schade zoveel mogelijk te beperken besluit ik deze onverkwikkelijke toestand terstond aan te kaarten. Wijzend naar mijn stukje beschadigde lingerie zeg ik ‘Tjeetje wat erg zeg, heb ik weer. Maar hij is wel schoon hoor!’ Gelukkig, hij kan erom lachen. Ik ook, maar als een boerin met kiespijn. Dit overkomt mij natuurlijk nooit meer! Bij een volgende afspraak check ik eerst driedubbel of mijn ondergoed wel fysiotherapeutproof is.