05 xblvoeten - kopieWij hebben ‘moeilijke’ voeten in de familie. Niet erg, maar wel vervelend, althans soms. Een van mijn zussen heeft klauwtenen. Ik had hier nog nooit van gehoord, maar het bestaat echt. Haar tenen zijn onlangs rechtgezet. Een nichtje heeft een bult aan de zijkant bij haar grote teen. Zij staat op de nominatie om geopereerd te worden. Die bobbel heeft ze niet van een vreemde, want haar moeder heeft het eveneens. Sinds kort speel ik ook leuk mee op dit gebied; ik heb namelijk een pijnlijk knobbeltje tussen mijn grote en mijn op één na grootste teen. (De ‘wijs’teen in vingertermen gesproken). Omdat de zomer eraan komt en ik er graag bevallig bij loop op teenslippers, wil ik het pijnlijke uitstulpinkje laten verwijderen.

Monter meld ik mij dan ook bij de balie van de polikliniek. Tot ik aan de beurt ben, zit ik in de wachtkamer. Ik ben alleen, want het betreft maar een kleine ingreep en daarvoor is geestelijke bijstand van familie of vrienden niet nodig. Een vriendelijke assistente haalt mij op en wijst mij een kleedhokje aan. ‘Schoenen en sokken graag uit’ zegt zij en weg is ze, nog voordat ik haar iets kan vragen. Van dit soort situaties word ik altijd heel erg onzeker. Want wat nu? Moet ik met mijn beide voeten bloot? Het betreft namelijk alleen mijn linkervoet. Het 005 xschoen - blote voetstaat zo raar om met één blote en één ‘geklede’ voet de operatiekamer in te stappen. Je wilt er immers wel een beetje elegant bij liggen, toch? En, om het werkgebied van de chirurg wat overzichtelijker te maken, moet mijn spijkerbroek ook uit? Hetzelfde gevoel heb ik ook altijd bij een baarmoederhalsonderzoek. Ik snap dat het slipje uit moet, want daarachter zit nu eenmaal het werkterrein van de gynaecoloog, maar wat doe ik met mijn sokken? Ik besluit alleen mij linkervoet bloot te tonen aan de chirurg, bij meer kleding uit zou hij kunnen denken dat ik wel erg makkelijk voor naakt ga. Niet echt op mijn gemak stap ik de operatiekamer in. Gelukkig, ik word niet teruggestuurd door de verpleegkundige, dus dit heb ik reeds goed gedaan. Ik ga alvast op de operatietafel liggen tot de chirurg komt. Die laat niet lang op zich wachten en stelt zich netjes aan mij voor. Nu alle benodigde personen en materieel aanwezig zijn, kunnen we van start. ‘Wilt u erbij zitten’ hoor ik de assistente vragen. Nog voor de chirurg ook maar enige kans krijgt om te reageren zeg ik ‘Ja, graag!’ Als er dan toch aan mijn tenen gewerkt moet worden, wil ik wel graag het overzicht houden. Schijnbaar heb ik iets grappigs gezegd, want zowel de chirurg als de assistente schieten in de lach. Proestend legt de assistente uit dat die vraag voor de chirurg was bestemd… Oh, daarom stond er een stoel achter de behandeltafel! Tja, dan lig ik eindelijk eens passend gekleed op de behandeltafel, weet ik mezelf door een onhandig (en vooral te snel) antwoord weer knullig neer te zetten. Niet veel later verlaat ik het pand met één hechting in mijn teen. Die haal ik er later zelf wel uit. ‘Durft u dat?’ ‘Tuurlijk, dokter!’ Want ik laat mijn gezicht (en voeten) hier voorlopig niet meer zien!

05 xkoevoet hamerEn wat onze moeilijke familievoeten betreft: onze grondlegger (mijn vader) was timmerman/aannemer van beroep. Naast klauwtenen krijgen wij in de toekomst vast nog te maken met hamertenen en koevoeten!